Linux jest darmową implementacją systemu UNIX, zdolną pracować na niedrogich komputerach osobistych (powstał na koputerach PC386, w chwili obecnej można go uruchomić na 486, 586, Pentium PowerPC, SunSparc i DEC Alpha). Obsługuje szeroki zbiór róznego rodzaju oprogramowania włączając w to X Window, Emacs, sieć TCP/IP (SLIP/PPP) i wiele innych aplikacji.
Zakładamy, że wiesz już co nieco o Linuxie, przynajmniej tyle, że istnieje, a teraz chcesz się dowiedzieć jak najwięcej o samej instalacji. Skoncentrujemy się na wersji dla komputerów PC, która jest najbardziej popularna, lecz wiele z zamieszczonych poniżej informacji dotyczy również komputerów PowerPC, Alpha i Sparc.
Jeśli nigdy nie słyszałeś o Linuxie, jest kilka miejsc, gdzie można znaleźć podstawowe informacje o systemie. Poszukiwania należy rozpocząć od strony domowej Projektu LDP, którą można znaleźć pod adresem http://sunsite.unc.edu/mdw/linux.html. Najnowszą wersję niniejszego dokumnetu można znaleźć pod adresem http://www.jtz.org.pl/Html/Install-HOWTO.pl.html
Najnowszą wersję angielską zanjdziesz tutaj http://sunsite.unc.edu/pub/Linux/docs/HOWTO/Install-HOWTO.
Czytanie powinieneś rozpocząć od przejrzenia informacji zawartej w takich dokumnetach jak: Linux INFO-SHEET i Linux META-FAQ. Dokument `Linux Frequently Asked Questions' zawiera wiele popularnych pytań (i odpowiedzi!) na temat Linuxa -- nowi użytkownicy muszą go przeczytać.
Pomoc możesz również znaleźć w grupie Usenet News pl.comp.os.linux.
Projekt Dokumentacji Linuxa (LDP), przygotowuje zestaw podręczników i książek o Linuxie, wszystkie z nich są swobodnie rozpowszechniane w sieci i dostępne na stronie domowej projektu LDP.
Książka ``Linux Installation and Getting Started'' jest kompletnym przewodnikiem opisującyn jak zdobyć, zainstalować i korzystać z Linuxa. Zawiera kompletne wprowadzenie do użytkowania i prowadzenia systemu oraz o wiele więcej inforamcji niż przedstawiono tutaj. Możesz ją przeglądać lub pobrać kopię ze strony domowej projektu LDP.
Nowe wersje "Instalacja Linuxa - jak to zrobić" będą okresowe wysyłane na listę pl.comp.os.linux.odpowiedzi. Będzie również umieszczana w różnych archiwach WWW i FTP dotyczących Linuxa, włączając stronę domową LDP.
Ostatnią wersję tego dokumentu można zawsze znaleźć pod adresem http://www.jtz.org.pl/Html/Install-HOWTO.pl.html.
Jeśli masz jakiekolwiek uwagi lub poprawki do tego dokumnetu, proszę nie wahaj się napisać do piotr.pogorzelski@ippt.gov.pl. Jestem otwarty na wszelkie uwagi, również te krytyczne. Jeśli znajdziesz jakiś błąd w tym dokumencie, proszę powiadom mnie o tym, abym mógł go poprawić w następnej wersji. Dziękuję.
Proszę nie przysyłajcie mi pytań, jak sobie poradzić z kłopotami ze sprzętem jakie napotkaliście w czsie instalacji. Zapoznajcie się z ``Linux Installation and Getting Started'', informujcie producenta lub szukajcie pomocy w grupie pl.comp.os.linux. Ten dokument ma być zwięzłym źródłem informacji o zwykłej instalacji -- w przygotowaniu jest dokument poświęcony problemom, jakie napotykacie w czasie instalacji.
Zanim zaczniesz instalować Linuxa muszisz być absolutnie pewien, że komputer na którym chcesz to zrobić jest do tego odpowiedni, oraz zdecydować się, którą dystrybucję chcesz zainstalować.
Jakiego rodzaju komputer jest potrzebny do urchomienia Linuxa? Dobre pytanie. Wymagania sprzętowe zmieniają sie okresowo, Listę sprzętu, który pracuje pod Linuxem można znaleźć w Linux Hardware-HOWTO http://sunsite.unc.edu/mdw/HOWTO/Hardware-HOWTO.html. Inny spis można znależć w Linux INFO-SHEET, http://sunsite.unc.edu/mdw/HOWTO/INFO-SHEET.html.
W przypadku komputera, wydaje się, że przykładowa konfiguracja może wyglądać następująco:
Jakakolwiek płyta ISA, EISA, VESA Local Bus lub PCI, 80386, 80486, Pentium lub P-6. Aktualnie architektura MicroChannel (MCA) jaką można znaleźć w komputerach IBM PS/2 nie jest obsługiwana. Dowolny procesor od 386SX do P-6 bedzię działał. Koprocesor nie jest potrzebny, choc warto go mieć.
Potrzebne jest co najmniej 4MB RAM. Linux potrafi pracować nawet z 2MB RAM, lecz wiekszość instalacji i oprogramowania wymaga 4MB (RedHat do instalacji potrzebuje 8MB, potem działa na 4MB). Jeśli planujesz pracę pod X Window, proponuję 8, lub 16MB RAM.
Oczywiście niezbędny jest twardy dysk, oraz standardowy kontroler dyskowy AT. Wszystkie dyski i sterowniki typu MFM, RLL i IDE będą pracować poprawnie. Linux potrafi pracować z wieloma dyskami i sterownikami standardu SCSI. Więcej informacji na ten temat oraz na temat samego SCSI można znaleźć w Linux SCSI-HOWTO. Jeśli budujesz komputer od zera, specjalnie dla Linuxa, dodatkowy koszt przeznaczony na zakup urządzeń SCSI jest warty zwiększenia osiągów systemu i jego niezawodności.
Bedzie niezbędny napęd 3.5". Choć napędy 5.25" sa obsługiwane przez Linuxa, są one coraz mniej popularne i nie można liczyć, że uda się znaleźć dystrybucje przeznaczone na takie dyskietki. (Bardzo okrojony Linux może być uruchomiony na jednej dyskietce, lecz jego przydatność sprowadza się jedynie do sytuacji awaryjnych lub właśnie do samej instalacji nowego systemu.)
Potrzebna jest również karta grafiki snadardu MDA, Hercules, CGA, EGA, VGA, lub Super VGA oraz odpowiedni monitor. Ogólnie rzecz biorąc jeśli karta grafiki i monitor pracują pod MS-DOSem to powinny również pracować pod Linuxęm. Jeśli jednak planujesz uruchamiać X Window, istnieją dodatkowe ograniczenia dotyczące obsługiwanych kart graficznych. Więcej na ten temat można znaleźć w dokumencie Linux XFree86-HOWTO, http://www.jtz.org.pl/Html/XFree86-HOWTO.pl.html , który zawiera inforamcje nt uruchamiania i wymagań X Window.
Przydatny jest również CD-ROM. Jeśli jest to CD-ROM typu ATAPI, SCSI lub "prawdziwy" IDE to nie powinno być żadnych kłopotów.(Uważaj na tanie napędy reklamowane jako IDE, które nie są do końca prawdziwymi napędami IDE). Jeśli twój CD-ROM wykorzystuje firmową kartę rozszerzenia, może się zdarzyć, że jądro, które znajduje się na dyskietce instalcyjnej nie będzie w stanie go rozpoznać, co uniemożliwi instalację z plytki CD. Rownież napędy CD przyłączone do portu równoległego nie będą pracować. Jeśli masz wątpliwości zajżyj do Linux CD-ROM HOWTO, http://sunsite.unc.edu/mdw/HOWTO/CD-ROM-HOWTO.html, gdzie znajdziesz dokładną listę obsługiwanego sprzętu.
Tak zwane urządzenia "Plug'n'Play" mogą stanowić problem. Obsługa tych urządzeń jest aktywnie rozwijana, lecz nie ma jej jescze w jądrze 2.0.25. Na sczęście zwykle jest to problem z kartami dźwiękowymi lub sieciowymi kartami Ethernet.
Potrzebne jest wolne miejsce na twardym dysku. W zależności od tego jakie i ile oprogramowania planujesz zainstalować może to być od 40 do 500 MB. Większość instalacji wymaga od 40 do 80 MB. Obejmuje to miejsce na oprogramowanie, swap (pamięć wirtualną) i trochę wolnej przestrzeni dyskowej dla użytkowników.
Można uruchomić Linuxa również na 10 MB lub mniej, lecz równie dobrze pełna instalacja może zając ponad 500 MB. Ta wielkość zależy głównie od ilości oprogramowania, które zainstalujesz i ile przestrzeni dyskowej zostanie przeznaczone dla użytkowników.
Linux może współistnieć na tym samym dysku z innymi systemami operacyjnymi, takimi jak MS-DOS, Microsoft Windows czy OS/2. (W rzeczywistości możesz mieć nawet dostęp do plików DOSu, a nawet wykonywać niektóre niektóre programy DOSu po Linuxem). Innymi słowy podczas podziału dysku na partycje, Linux, MS-DOS i OS/2 zyją na własnych partycjach. Więcej inforamcji o takich mieszanych konfiguracjach później.
Nie musisz uruchamiać MS-DOSu czy OS/2 aby móc używać Linuxa. Linux jest zupełnie innym, niezależnym systemem operacyjnym i jego instalacja i użytkowanie nie zależy od innych systemów.
Podsumowując, minimalny zestaw dla Linuxa nie jest znacząco większy od tego wymaganego przez sprzedawane dzisiaj sytemy MS-DOS lub Windows 3.1 ( i jest dużo mniejszy od minimalnego zestawu potrzebnego do uruchomienia Windows 95!). Jeśli posiadasz 386 lub 486 z co najmniej 4MB RAM, to będziesz szczęśliwy pracując pod Linuxem. Linux nie wymaga dużej ilości przestrzeni dyskowej, pamięci czy mocy procesora. Matt Welsh, człowiek, który zapoczątkował ten dokument używał Linuxa na komputerze 386/16 MHz. (najwolniejszy komputer jaki można zdobyć) z 4 MB RAM i być całkiem z tego zadowolony. Im więcej chcesz robić tym więcej potrzebujesz pamięci, lepszego procesora. Z naszego doświadczenia wynika, że 486 z 16 MB RAM pracująca pod Linuxem jest lepsza od kilkunastu modeli drogich stacji roboczych.
Zanim będziesz mógł rozpocząć instalację Linuxa, musisz się zdecydować na jedną z dostępnych ``dystrybucji'' Linuxa. Nie ma jednej, standardowej dystrybucji Linuxa -- istnieje ich wiele. Każda z nich ma własną dokumentację i instrukcję instalacji.
Dystrybucje Linuxa są dostępne na krązkach CD, FTP, taśmie, dyskietkach. Linux Distribution HOWTO, http://sunsite.unc.edu/mdw/HOWTO/Distribution-HOWTO.html, zawiera opisy wielu dystrybucji Linuxa dostępnych przez FTP lub za zaliczeniem pocztowym (głównie w USA, już niedługo również w Polsce).
W zamierzchłych czasach, kiedy po raz pierwszy powstał ten dokument (1992-1993), większość zdobywała Linuxa wpierw sciągając go przez ftp (lub przez modem z różnych BBSów) na lokalny dysk, następnie kopiując je na niezliczone ilości dyskietek. Jedna z tych dyskietek służyłą następnie do wystartownia systemu i zainstalowania całej reszty. Mając szczęscie (i dobry nośnik na dyskietkach) kończyło się instalację po kilku godzinach, lub powtarzało ją na nowo.
Choć nadal można wybrać tę drogę, istnieją teraz mniej stresujące metody. Najprościej jest kupić jedną z wysokiej jakości dystrybucji komercyjnych, rozprowadzanych na krązkach CD takich, jak RedHat, Craftworks, LinuxPro lub WGS. Są one dostępne zwykle poniżej $50 w twojej księgarni lub sklepie komputerowym. Zaoszczędzsz wiele niepotrzebnie zmarnowanego czasu.
Można również kupić zestawy CD takie jak InfoMagic Linux Developer's Resource. Zawierają zwykle kilka dystrybucji Linuxa oraz świerzą kopię takich archiwów jak sunsite lub tsx-11.
Pod koniec tego dokumentu skoncentrujemy się jak zainstalować Linuxa z takiego właśnie zestawu, który nie posiada wydrukowanej instrukcji instalacji. Jeśli twój Linux jest zaopatrzony w w drukowaną instrukcję to ten dokument może stanowić dobre wprowadzenie lecz ostatecznie należy się kierować informacjami zawartymi w tej instrukcji.
Szkic instalacji Linuxa jest prosty:
Tak wyglądają podstawowe części dystrybucji instalacyjnej:
RAWRITE.EXE jest niezbędny, jeśli planujesz tworzenie dykietek instalacyjnych w środowisku MSDOS. Jęsli nasz dostęp do UNIXowej stacji robozcej, która posiada stację dsykietek, możesz zrobic dyskietki instalacyjne na niej, korzystając z programu `dd'. Czasami można znaleźć przygotowny skrypt do tworzenia dyskietek instalacyjnych,
Linux efektywniej wykorzystuje elementy twojego komputera niż MS-DOS, Windows czy Windows NT, ale w konsekwencji jest mniej tolerancyjny na źle skonfiguraowany sprzęt. Jest kilka rzeczy, które możesz zrobić, które zmiejszą prawdopodobieństwo, że instalacja zostanie przerwana przez tego typu problem.
Po pierwsze zgromadź wszelką dokumentację na temat posiadanego sprzętu -- plyty głównej, karty graficznej, monitora, modemu itp -- i umieść je gdzieś pod ręką.
Po drugie, zgromadź dostępną informacje o aktualnych ustawieniach
podzespołów twojego komputera. Jeśli masz na komputerze
zainstalowany MS-DOS (co najmniej v5.0) zrób wydruk informacji
jakie udziela narzędzie msd.exe. Zagwarantuje to pełną i poprawną
informacje na temat karty graficznej i myszy co będzie pomocne przy
konfiguracji X Window.
Po trzecie sprawdź czy komputer nie ma kłopotów sprzętowych, które mogą spowodować nieodwracalne blokady (zawieszenia) podczas samej instalacji.
Jeśli to możliwe zdobądź telefon bardziej zaawansowanego użytkownika Linuxa. W dziewięciu na dziesięc przypadków nie będziesz go potrzebował, lecz jaki to komfort mieć go podczas instalacji.
Ile czasu to może potrwać? Na podstawowy system, trzeba liczyć około godziny. Jesli na komputerze ma być więcej niż jeden sytem spodziewaj się trzech godzin (w takim przypadku jest większe prawdopodobieństwo wystąpienia błędów).
Twój krążek CD może zawierać materiały lub narzędzia pomocne przy
instalacji, które przeprowadzą cię przez proces tworzenia dyskietek
instalacyjnych przy pomocy prostych interacyjnych programów. Mogą
to być równie dobrze programy instalacyjne pracujące pod MS-DOSem
(patrz program redhat.exe w dystrybcji RedHat), pod UNIXem lub
pod jednym i drugim.
Jeśli w twojej dystrybucji znalazłeś taki program, powinieneś go użyć i potraktować resztę tego rozdziału jako materiał poglądowy. Skorzystaj z tego programu, jego autorzy na pewno lepiej wiedzieli o specyficznych cechach dystrybucji niż my. Zaoszczędzisz sobie wielu kłopotów.
Więcej dokładnych informacji na temat tworzenia dystkietek startowych (boot disk i root disk) znajdziesz w Linux Bootdisk HOWTO http://sunsite.unc.edu/mdw/HOWTO/Bootdisk-HOWTO.html.
Wpierw musisz wybrać plik dsyku startowego (disk boot image), który jest najleszy dla sprzętu, który posiadasz. Jeśli musisz to zrobić ręcznie, zwykle spostrzeżesz, ze (a) albo pliki mają nazwy, które ułataiwają wybranie odpowiedniego, lub (b) istnieje plik zawierający opis cech każdego z dostępnych plików dyskietki startowej.
Następnie należy przygotować dwie lub trzy dyskietki high-density sformatowane pod MS-DOSem. Muszą być tego samego rodzaju, to znaczy jeśli napęd startowy jest 3.5" obie dyskietki muszą być 3.5"-we. Następnie należy użyć RAWRITE.EXE do zapisania plików z obrazem dyskietek startowych na dyskietki.
Uruchom go bez żadnych prametrów, po postu tak:
C:\> RAWRITE
Odpowiedz na pytanie o nazwę pliku, który należy zapisać na
dyskietce nazwę napędu do którego pisać (np. A:). RAWRITE
skopiuje plik blok po bloku bezpośrednio na dyskietkę. Użyj RAWRITE
do zrobienia kolejnych dyskietek instalacyjnych (np COLOR144). Jak
skończysz staniesz się posiadaczem dwóch dyskietek: jednej
startowej i drugiej zawierającej system plików z katalogiem
głównym. Pamiętaj, że tych dyskietek nie można już odczytać pod
MS-DOSem ( wpewnym sensie są w formaci ``Linuxa'').
Pod Unixem to samo można zrobić wykorzystując program dd(1). (Potrzebna jest oczywiście stacja robocza z napędem dyskietek) Na przykład na komputerach Sun, na których dyskietkę reprezentuje plik specjalny /dev/rfd0, można zastosować następujące polecenie:
$ dd if=bare of=/dev/rfd0 obs=18k
Na niektórych stacjach roboczych należy koniecznie podać rozmiar bloku wyjściowego (np Sun) w przeciwnym wypadku kopiowanie się nie uda. Jesli napotksz na klópoty, podręcznik dd(1) powinien być pomocny.
Upewnij się, że używasz dobrej jakości dydkietek. Wykorzystywane dydkietki nie mogą mieć złych bloków.
Pamietaj, ze nie musisz mieć działającego Linuxa lub MS-DOS, aby móc zainstalować Linuxa. Posiadanie Linuxa lub dosu ułatwia zrobienie dyskietek instslscyjnych z plików znajdującyh się na CD.
Jeśli nie masz na swoim komputerze żadnego systemu skorzystaj z komputera kolegi. Przygotuj na nim dyskietki instalacyjne i posłuż się nimi na swoim komputerze.
W większości pracujacych systemów, twardy dysk jest już podzielony na partycje dla DOSu, OS/2 itd. Konieczna będzie zmiana rozmiaru tych partycji, tak aby zwolnić odpowiednią ilość miejsca dla Linuxa. Jesli planujesz instalację, gdzie na jednym dysku będą współistnieć różne systemy, mocno plecamy zapoznanie się z jednym lub więcej następujących mini-HOWTO, które opisują dokładniej różne konfiguracje instalacji wielosystemowych.
Nawet jęsli nie mają bezpośredniego zastosowania dla twojej sytuacji, na pewno pomogą w głębszym zrozumieniu idei i wyagań.
UWGA: Część dystrybucji może być zainstalowana na partycji MS-DOS w oddzielnym katalogu (to jest zupełnie cos innego niż instalowanie Z partycji MS-DOS). Linux wykorzystuje w tym celu system plików o nazwie UMSDOS, który pozwala na traktowanie podkatalogu na partycji MS-DOS jako systemu plików Linuxa. W ten sposób zmiana rozmiaru partycji nie jest konieczna.
Możemy zasugerować tę metodę w przypadkach, gdy dysk jest już podzielony na 4 partycje i zmiana partycji będzie bardziej kłopotliwa niż jest to warte. Lub w przypadku, gdy chesz sprawdzić jak wygląda Linux, przed podziałem dysku na partycje, wtedy jest to dobra metoda. Jednak w większośi wypadków sugerujemy zmianę rozmiarów partycji, tak jak jest to tutaj opisane. Jeśli zamierzasz korzystać z UMSDOS, robisz to na własną rękę -- nie jest to udokumentowane w tym dokumencie. Od tej chwili zakładamy, że NIE korzystasz z syztemu UMSDOS i, że przeprowadzisz operację zmiany partycji.
Partycja jest to część twardego dysku, wydzielona dla konkretnego systemu operacyjnego. Jeśli masz zainstalowany tylko MS-DOS, zatem prawdopodobnie masz na twardym dysku tylko jedną partycje przeznaczoną w całości na MSDOS. Aby korzystać z Linuxa muszisz jednak zmienić układ partycji, tak aby była jedna partycja dla MS-DOS i jedna (lub) więcej dla Linuxa.
Partycje dzielą się generalnie na 3 rodzaje : podstawowe (primary), rozszerzone (extended) i logiczne. W skrócie, partycje podstawowe są jednymi z czterech głównych partcji. Jednakże jeśli potrzebujesz więcej niż cztery partycje na jednym dysku, musisz utworzyć partycję rozszerzoną, która może zawierać wiele partycji logicznych. Dane są przchowywane wyłącznie na partycji podstawowej lub logicznej.
Inaczej mówiąc większość ludzi korzystają z partycji podstawowych. Jeśli potrzeba jest więcej niż 4 partycje należy utworzyć partycję rozszerzoną. Partycje logiczne są tworzone na partycji rozszerzonej, no i proszę mamy więcej niż 4 partycje na dysku.
Możesz zainstalować Linuxa również na drugim fizycznym dysku. Wystarczy podać nazwę odpowiedniego urządzenia podczas tworzenia partycji Linuxowej. Wiecej szczegółow na ten temat późnizej.
Wróćmy do zmiany rozkładu partycji na dysku. Problem polega na tym, że nie istnieje sposób, aby zrobić to (w łatwy sposób) bez zniszczenia danych znajdujących się na partycji, której rozmiar zmieniamy. Datego muszisz zrobić pełną kopię wszelkich danych na dysku, zanim zaczniesz zmieniać rozmiary partycji. Ziana rozmiaru partycji będzie polegała na jej usunięciu i odtworzeniu, lecz o mniejszym rozmiarze.
UWAGA: Istnieje program pod MSDOS służący do zmiany rozmiaru partycji bez konieczności jej uprzedniego usunięcia. Nazywa się FIPS. Patrz http://sunsite.unc.edu/Linux/system/Install. Korzystając z FIPSa, programu porządkującego dysk (takiego jak Norton Speed Disk) i mając trochę szczęścia powinieneś móc odpowiednio zmienić rozmiary partycji bez niszcenia znajdującyhc się na nich danych. Mimo wszystko nadal sugerujemy wykonanie pełnej kopii dysku, przed korzystaniem z programu FIPS.
Jednakże jeśli nie korzystasz zprogramu FIPS, klasyczna metoda polega n skorzystaniu z programu FDISK. Powiedzm, że masz dysk o pojemności 80MB i chciałbyś go podzielić na dwie części -- 40MB dla MS-DOS i 40 MB dla Linuxa. W tym celu musisz uruchomićpod MS-DOSem program FDISK, usunąc partycję 80MB przeznaczoną na DOS, następnie utworzyć w jeje miejscu nową partycję o rozmiarze 40MB i zakończyć program pozostawiając niezagospodarowane 40MB. Możesz następnie sformatować nowo utworzoną partycję i zainstaować swoje oprogramowanie z wykonanej uprzednio kopii. (Prosze pamietac, aby do wykonywanai operacji programem FDISK startować system z dyskietki, na krórej powinny znaleźć sie przynajmniej programy FDSIK, FORMAT i SYS). Póżniej w czasie instalacji Linuxa, pozostawione 40MB zostanie wykorzystane do utworzrnia partycji Linuxa i zaistalowanie na niej systemu.
W skrócie, aby zmienić rozmiar partycji należy wykonać następujace działania (za pomocą programu FDISK):
FORMAT /S A:
FDISK.EXE and FORMAT.COM,
oraz inne narzędzia, których będą ci potrzebne. (Np. narzędzia do
odtworzenia programów i systemu z wykonanej kopii.C: lub D:).FORMAT.
C:\> RAWRITE
Odpowiedz na pytanie o nazwę pliku, który należy zapisać na
dyskietce nazwę napędu do którego pisać (np. A:). RAWRITE
skopiuje plik blok po bloku bezpośrednio na dyskietkę. Użyj RAWRITE
do zrobienia kolejnych dyskietek instalacyjnych (np COLOR144). Jak
skończysz staniesz się posiadaczem dwóch dyskietek: jednej
startowej i drugiej zawierającej system plików z katalogiem
głównym. Pamiętaj, że tych dyskietek nie można już odczytać pod
MS-DOSem ( wpewnym sensie są w formaci ``Linuxa'').
Pod Unixem to samo można zrobić wykorzystując program dd(1). (Potrzebna jest oczywiście stacja robocza z napędem dyskietek) Na przykład na komputerach Sun, na których dyskietkę reprezentuje plik specjalny /dev/rfd0, można zastosować następujące polecenie:
$ dd if=bare of=/dev/rfd0 obs=18k
Na niektórych stacjach roboczych należy koniecznie podać rozmiar bloku wyjściowego (np Sun) w przeciwnym wypadku kopiowanie się nie uda. Jesli napotksz na klópoty, podręcznik dd(1) powinien być pomocny.
Upewnij się, że używasz dobrej jakości dydkietek. Wykorzystywane dydkietki nie mogą mieć złych bloków.
Pamietaj, ze nie musisz mieć działającego Linuxa lub MS-DOS, aby móc zainstalować Linuxa. Posiadanie Linuxa lub dosu ułatwia zrobienie dyskietek instslscyjnych z plików znajdującyh się na CD.
Jeśli nie masz na swoim komputerze żadnego systemu skorzystaj z komputera kolegi. Przygotuj na nim dyskietki instalacyjne i posłuż się nimi na swoim komputerze.
W większości pracujacych systemów, twardy dysk jest już podzielony na partycje dla DOSu, OS/2 itd. Konieczna będzie zmiana rozmiaru tych partycji, tak aby zwolnić odpowiednią ilość miejsca dla Linuxa. Jesli planujesz instalację, gdzie na jednym dysku będą współistnieć różne systemy, mocno plecamy zapoznanie się z jednym lub więcej następujących mini-HOWTO, które opisują dokładniej różne konfiguracje instalacji wielosystemowych.
Nawet jęsli nie mają bezpośredniego zastosowania dla twojej sytuacji, na pewno pomogą w głębszym zrozumieniu idei i wyagań.
UWGA: Część dystrybucji może być zainstalowana na partycji MS-DOS w oddzielnym katalogu (to jest zupełnie cos innego niż instalowanie Z partycji MS-DOS). Linux wykorzystuje w tym celu system plików o nazwie UMSDOS, który pozwala na traktowanie podkatalogu na partycji MS-DOS jako systemu plików Linuxa. W ten sposób zmiana rozmiaru partycji nie jest konieczna.
Możemy zasugerować tę metodę w przypadkach, gdy dysk jest już podzielony na 4 partycje i zmiana partycji będzie bardziej kłopotliwa niż jest to warte. Lub w przypadku, gdy chesz sprawdzić jak wygląda Linux, przed podziałem dysku na partycje, wtedy jest to dobra metoda. Jednak w większośi wypadków sugerujemy zmianę rozmiarów partycji, tak jak jest to tutaj opisane. Jeśli zamierzasz korzystać z UMSDOS, robisz to na własną rękę -- nie jest to udokumentowane w tym dokumencie. Od tej chwili zakładamy, że NIE korzystasz z syztemu UMSDOS i, że przeprowadzisz operację zmiany partycji.
Partycja jest to część twardego dysku, wydzielona dla konkretnego systemu operacyjnego. Jeśli masz zainstalowany tylko MS-DOS, zatem prawdopodobnie masz na twardym dysku tylko jedną partycje przeznaczoną w całości na MSDOS. Aby korzystać z Linuxa muszisz jednak zmienić układ partycji, tak aby była jedna partycja dla MS-DOS i jedna (lub) więcej dla Linuxa.
Partycje dzielą się generalnie na 3 rodzaje : podstawowe (primary), rozszerzone (extended) i logiczne. W skrócie, partycje podstawowe są jednymi z czterech głównych partcji. Jednakże jeśli potrzebujesz więcej niż cztery partycje na jednym dysku, musisz utworzyć partycję rozszerzoną, która może zawierać wiele partycji logicznych. Dane są przchowywane wyłącznie na partycji podstawowej lub logicznej.
Inaczej mówiąc większość ludzi korzystają z partycji podstawowych. Jeśli potrzeba jest więcej niż 4 partycje należy utworzyć partycję rozszerzoną. Partycje logiczne są tworzone na partycji rozszerzonej, no i proszę mamy więcej niż 4 partycje na dysku.
Możesz zainstalować Linuxa również na drugim fizycznym dysku. Wystarczy podać nazwę odpowiedniego urządzenia podczas tworzenia partycji Linuxowej. Wiecej szczegółow na ten temat późnizej.
Wróćmy do zmiany rozkładu partycji na dysku. Problem polega na tym, że nie istnieje sposób, aby zrobić to (w łatwy sposób) bez zniszczenia danych znajdujących się na partycji, której rozmiar zmieniamy. Datego muszisz zrobić pełną kopię wszelkich danych na dysku, zanim zaczniesz zmieniać rozmiary partycji. Ziana rozmiaru partycji będzie polegała na jej usunięciu i odtworzeniu, lecz o mniejszym rozmiarze.
UWAGA: Istnieje program pod MSDOS służący do zmiany rozmiaru partycji bez konieczności jej uprzedniego usunięcia. Nazywa się FIPS. Patrz http://sunsite.unc.edu/Linux/system/Install. Korzystając z FIPSa, programu porządkującego dysk (takiego jak Norton Speed Disk) i mając trochę szczęścia powinieneś móc odpowiednio zmienić rozmiary partycji bez niszcenia znajdującyhc się na nich danych. Mimo wszystko nadal sugerujemy wykonanie pełnej kopii dysku, przed korzystaniem z programu FIPS.
Jednakże jeśli nie korzystasz zprogramu FIPS, klasyczna metoda polega n skorzystaniu z programu FDISK. Powiedzm, że masz dysk o pojemności 80MB i chciałbyś go podzielić na dwie części -- 40MB dla MS-DOS i 40 MB dla Linuxa. W tym celu musisz uruchomićpod MS-DOSem program FDISK, usunąc partycję 80MB przeznaczoną na DOS, następnie utworzyć w jeje miejscu nową partycję o rozmiarze 40MB i zakończyć program pozostawiając niezagospodarowane 40MB. Możesz następnie sformatować nowo utworzoną partycję i zainstaować swoje oprogramowanie z wykonanej uprzednio kopii. (Prosze pamietac, aby do wykonywanai operacji programem FDISK startować system z dyskietki, na krórej powinny znaleźć sie przynajmniej programy FDSIK, FORMAT i SYS). Póżniej w czasie instalacji Linuxa, pozostawione 40MB zostanie wykorzystane do utworzrnia partycji Linuxa i zaistalowanie na niej systemu.
W skrócie, aby zmienić rozmiar partycji należy wykonać następujace działania (za pomocą programu FDISK):
FORMAT /S A:
FDISK.EXE and FORMAT.COM,
oraz inne narzędzia, których będą ci potrzebne. (Np. narzędzia do
odtworzenia programów i systemu z wykonanej kopii.C: lub D:).FORMAT.
C:\> RAWRITE
Odpowiedz na pytanie o nazwę pliku, który należy zapisać na
dyskietce nazwę napędu do którego pisać (np. A:). RAWRITE
skopiuje plik blok po bloku bezpośrednio na dyskietkę. Użyj RAWRITE
do zrobienia kolejnych dyskietek instalacyjnych (np COLOR144). Jak
skończysz staniesz się posiadaczem dwóch dyskietek: jednej
startowej i drugiej zawierającej system plików z katalogiem
głównym. Pamiętaj, że tych dyskietek nie można już odczytać pod
MS-DOSem ( wpewnym sensie są w formaci ``Linuxa'').
Pod Unixem to samo można zrobić wykorzystując program dd(1). (Potrzebna jest oczywiście stacja robocza z napędem dyskietek) Na przykład na komputerach Sun, na których dyskietkę reprezentuje plik specjalny /dev/rfd0, można zastosować następujące polecenie:
$ dd if=bare of=/dev/rfd0 obs=18k
Na niektórych stacjach roboczych należy koniecznie podać rozmiar bloku wyjściowego (np Sun) w przeciwnym wypadku kopiowanie się nie uda. Jesli napotksz na klópoty, podręcznik dd(1) powinien być pomocny.
Upewnij się, że używasz dobrej jakości dydkietek. Wykorzystywane dydkietki nie mogą mieć złych bloków.
Pamietaj, ze nie musisz mieć działającego Linuxa lub MS-DOS, aby móc zainstalować Linuxa. Posiadanie Linuxa lub dosu ułatwia zrobienie dyskietek instslscyjnych z plików znajdującyh się na CD.
Jeśli nie masz na swoim komputerze żadnego systemu skorzystaj z komputera kolegi. Przygotuj na nim dyskietki instalacyjne i posłuż się nimi na swoim komputerze.
W większości pracujacych systemów, twardy dysk jest już podzielony na partycje dla DOSu, OS/2 itd. Konieczna będzie zmiana rozmiaru tych partycji, tak aby zwolnić odpowiednią ilość miejsca dla Linuxa. Jesli planujesz instalację, gdzie na jednym dysku będą współistnieć różne systemy, mocno plecamy zapoznanie się z jednym lub więcej następujących mini-HOWTO, które opisują dokładniej różne konfiguracje instalacji wielosystemowych.
Nawet jęsli nie mają bezpośredniego zastosowania dla twojej sytuacji, na pewno pomogą w głębszym zrozumieniu idei i wyagań.
UWGA: Część dystrybucji może być zainstalowana na partycji MS-DOS w oddzielnym katalogu (to jest zupełnie cos innego niż instalowanie Z partycji MS-DOS). Linux wykorzystuje w tym celu system plików o nazwie UMSDOS, który pozwala na traktowanie podkatalogu na partycji MS-DOS jako systemu plików Linuxa. W ten sposób zmiana rozmiaru partycji nie jest konieczna.
Możemy zasugerować tę metodę w przypadkach, gdy dysk jest już podzielony na 4 partycje i zmiana partycji będzie bardziej kłopotliwa niż jest to warte. Lub w przypadku, gdy chesz sprawdzić jak wygląda Linux, przed podziałem dysku na partycje, wtedy jest to dobra metoda. Jednak w większośi wypadków sugerujemy zmianę rozmiarów partycji, tak jak jest to tutaj opisane. Jeśli zamierzasz korzystać z UMSDOS, robisz to na własną rękę -- nie jest to udokumentowane w tym dokumencie. Od tej chwili zakładamy, że NIE korzystasz z syztemu UMSDOS i, że przeprowadzisz operację zmiany partycji.
Partycja jest to część twardego dysku, wydzielona dla konkretnego systemu operacyjnego. Jeśli masz zainstalowany tylko MS-DOS, zatem prawdopodobnie masz na twardym dysku tylko jedną partycje przeznaczoną w całości na MSDOS. Aby korzystać z Linuxa muszisz jednak zmienić układ partycji, tak aby była jedna partycja dla MS-DOS i jedna (lub) więcej dla Linuxa.
Partycje dzielą się generalnie na 3 rodzaje : podstawowe (primary), rozszerzone (extended) i logiczne. W skrócie, partycje podstawowe są jednymi z czterech głównych partcji. Jednakże jeśli potrzebujesz więcej niż cztery partycje na jednym dysku, musisz utworzyć partycję rozszerzoną, która może zawierać wiele partycji logicznych. Dane są przchowywane wyłącznie na partycji podstawowej lub logicznej.
Inaczej mówiąc większość ludzi korzystają z partycji podstawowych. Jeśli potrzeba jest więcej niż 4 partycje należy utworzyć partycję rozszerzoną. Partycje logiczne są tworzone na partycji rozszerzonej, no i proszę mamy więcej niż 4 partycje na dysku.
Możesz zainstalować Linuxa również na drugim fizycznym dysku. Wystarczy podać nazwę odpowiedniego urządzenia podczas tworzenia partycji Linuxowej. Wiecej szczegółow na ten temat późnizej.
Wróćmy do zmiany rozkładu partycji na dysku. Problem polega na tym, że nie istnieje sposób, aby zrobić to (w łatwy sposób) bez zniszczenia danych znajdujących się na partycji, której rozmiar zmieniamy. Datego muszisz zrobić pełną kopię wszelkich danych na dysku, zanim zaczniesz zmieniać rozmiary partycji. Ziana rozmiaru partycji będzie polegała na jej usunięciu i odtworzeniu, lecz o mniejszym rozmiarze.
UWAGA: Istnieje program pod MSDOS służący do zmiany rozmiaru partycji bez konieczności jej uprzedniego usunięcia. Nazywa się FIPS. Patrz http://sunsite.unc.edu/Linux/system/Install. Korzystając z FIPSa, programu porządkującego dysk (takiego jak Norton Speed Disk) i mając trochę szczęścia powinieneś móc odpowiednio zmienić rozmiary partycji bez niszcenia znajdującyhc się na nich danych. Mimo wszystko nadal sugerujemy wykonanie pełnej kopii dysku, przed korzystaniem z programu FIPS.
Jednakże jeśli nie korzystasz zprogramu FIPS, klasyczna metoda polega n skorzystaniu z programu FDISK. Powiedzm, że masz dysk o pojemności 80MB i chciałbyś go podzielić na dwie części -- 40MB dla MS-DOS i 40 MB dla Linuxa. W tym celu musisz uruchomićpod MS-DOSem program FDISK, usunąc partycję 80MB przeznaczoną na DOS, następnie utworzyć w jeje miejscu nową partycję o rozmiarze 40MB i zakończyć program pozostawiając niezagospodarowane 40MB. Możesz następnie sformatować nowo utworzoną partycję i zainstaować swoje oprogramowanie z wykonanej uprzednio kopii. (Prosze pamietac, aby do wykonywanai operacji programem FDISK startować system z dyskietki, na krórej powinny znaleźć sie przynajmniej programy FDSIK, FORMAT i SYS). Póżniej w czasie instalacji Linuxa, pozostawione 40MB zostanie wykorzystane do utworzrnia partycji Linuxa i zaistalowanie na niej systemu.
W skrócie, aby zmienić rozmiar partycji należy wykonać następujace działania (za pomocą programu FDISK):
FORMAT /S A:
FDISK.EXE and FORMAT.COM,
oraz inne narzędzia, których będą ci potrzebne. (Np. narzędzia do
odtworzenia programów i systemu z wykonanej kopii.C: lub D:).FORMAT.
C:\> RAWRITE
Odpowiedz na pytanie o nazwę pliku, który należy zapisać na
dyskietce nazwę napędu do którego pisać (np. A:). RAWRITE
skopiuje plik blok po bloku bezpośrednio na dyskietkę. Użyj RAWRITE
do zrobienia kolejnych dyskietek instalacyjnych (np COLOR144). Jak
skończysz staniesz się posiadaczem dwóch dyskietek: jednej
startowej i drugiej zawierającej system plików z katalogiem
głównym. Pamiętaj, że tych dyskietek nie można już odczytać pod
MS-DOSem ( wpewnym sensie są w formaci ``Linuxa'').
Pod Unixem to samo można zrobić wykorzystując program dd(1). (Potrzebna jest oczywiście stacja robocza z napędem dyskietek) Na przykład na komputerach Sun, na których dyskietkę reprezentuje plik specjalny /dev/rfd0, można zastosować następujące polecenie:
$ dd if=bare of=/dev/rfd0 obs=18k
Na niektórych stacjach roboczych należy koniecznie podać rozmiar bloku wyjściowego (np Sun) w przeciwnym wypadku kopiowanie się nie uda. Jesli napotksz na klópoty, podręcznik dd(1) powinien być pomocny.
Upewnij się, że używasz dobrej jakości dydkietek. Wykorzystywane dydkietki nie mogą mieć złych bloków.
Pamietaj, ze nie musisz mieć działającego Linuxa lub MS-DOS, aby móc zainstalować Linuxa. Posiadanie Linuxa lub dosu ułatwia zrobienie dyskietek instslscyjnych z plików znajdującyh się na CD.
Jeśli nie masz na swoim komputerze żadnego systemu skorzystaj z komputera kolegi. Przygotuj na nim dyskietki instalacyjne i posłuż się nimi na swoim komputerze.
W większości pracujacych systemów, twardy dysk jest już podzielony na partycje dla DOSu, OS/2 itd. Konieczna będzie zmiana rozmiaru tych partycji, tak aby zwolnić odpowiednią ilość miejsca dla Linuxa. Jesli planujesz instalację, gdzie na jednym dysku będą współistnieć różne systemy, mocno plecamy zapoznanie się z jednym lub więcej następujących mini-HOWTO, które opisują dokładniej różne konfiguracje instalacji wielosystemowych.
Nawet jęsli nie mają bezpośredniego zastosowania dla twojej sytuacji, na pewno pomogą w głębszym zrozumieniu idei i wyagań.
UWGA: Część dystrybucji może być zainstalowana na partycji MS-DOS w oddzielnym katalogu (to jest zupełnie cos innego niż instalowanie Z partycji MS-DOS). Linux wykorzystuje w tym celu system plików o nazwie UMSDOS, który pozwala na traktowanie podkatalogu na partycji MS-DOS jako systemu plików Linuxa. W ten sposób zmiana rozmiaru partycji nie jest konieczna.
Możemy zasugerować tę metodę w przypadkach, gdy dysk jest już podzielony na 4 partycje i zmiana partycji będzie bardziej kłopotliwa niż jest to warte. Lub w przypadku, gdy chesz sprawdzić jak wygląda Linux, przed podziałem dysku na partycje, wtedy jest to dobra metoda. Jednak w większośi wypadków sugerujemy zmianę rozmiarów partycji, tak jak jest to tutaj opisane. Jeśli zamierzasz korzystać z UMSDOS, robisz to na własną rękę -- nie jest to udokumentowane w tym dokumencie. Od tej chwili zakładamy, że NIE korzystasz z syztemu UMSDOS i, że przeprowadzisz operację zmiany partycji.
Partycja jest to część twardego dysku, wydzielona dla konkretnego systemu operacyjnego. Jeśli masz zainstalowany tylko MS-DOS, zatem prawdopodobnie masz na twardym dysku tylko jedną partycje przeznaczoną w całości na MSDOS. Aby korzystać z Linuxa muszisz jednak zmienić układ partycji, tak aby była jedna partycja dla MS-DOS i jedna (lub) więcej dla Linuxa.
Partycje dzielą się generalnie na 3 rodzaje : podstawowe (primary), rozszerzone (extended) i logiczne. W skrócie, partycje podstawowe są jednymi z czterech głównych partcji. Jednakże jeśli potrzebujesz więcej niż cztery partycje na jednym dysku, musisz utworzyć partycję rozszerzoną, która może zawierać wiele partycji logicznych. Dane są przchowywane wyłącznie na partycji podstawowej lub logicznej.
Inaczej mówiąc większość ludzi korzystają z partycji podstawowych. Jeśli potrzeba jest więcej niż 4 partycje należy utworzyć partycję rozszerzoną. Partycje logiczne są tworzone na partycji rozszerzonej, no i proszę mamy więcej niż 4 partycje na dysku.
Możesz zainstalować Linuxa również na drugim fizycznym dysku. Wystarczy podać nazwę odpowiedniego urządzenia podczas tworzenia partycji Linuxowej. Wiecej szczegółow na ten temat późnizej.
Wróćmy do zmiany rozkładu partycji na dysku. Problem polega na tym, że nie istnieje sposób, aby zrobić to (w łatwy sposób) bez zniszczenia danych znajdujących się na partycji, której rozmiar zmieniamy. Datego muszisz zrobić pełną kopię wszelkich danych na dysku, zanim zaczniesz zmieniać rozmiary partycji. Ziana rozmiaru partycji będzie polegała na jej usunięciu i odtworzeniu, lecz o mniejszym rozmiarze.
UWAGA: Istnieje program pod MSDOS służący do zmiany rozmiaru partycji bez konieczności jej uprzedniego usunięcia. Nazywa się FIPS. Patrz http://sunsite.unc.edu/Linux/system/Install. Korzystając z FIPSa, programu porządkującego dysk (takiego jak Norton Speed Disk) i mając trochę szczęścia powinieneś móc odpowiednio zmienić rozmiary partycji bez niszcenia znajdującyhc się na nich danych. Mimo wszystko nadal sugerujemy wykonanie pełnej kopii dysku, przed korzystaniem z programu FIPS.
Jednakże jeśli nie korzystasz zprogramu FIPS, klasyczna metoda polega n skorzystaniu z programu FDISK. Powiedzm, że masz dysk o pojemności 80MB i chciałbyś go podzielić na dwie części -- 40MB dla MS-DOS i 40 MB dla Linuxa. W tym celu musisz uruchomićpod MS-DOSem program FDISK, usunąc partycję 80MB przeznaczoną na DOS, następnie utworzyć w jeje miejscu nową partycję o rozmiarze 40MB i zakończyć program pozostawiając niezagospodarowane 40MB. Możesz następnie sformatować nowo utworzoną partycję i zainstaować swoje oprogramowanie z wykonanej uprzednio kopii. (Prosze pamietac, aby do wykonywanai operacji programem FDISK startować system z dyskietki, na krórej powinny znaleźć sie przynajmniej programy FDSIK, FORMAT i SYS). Póżniej w czasie instalacji Linuxa, pozostawione 40MB zostanie wykorzystane do utworzrnia partycji Linuxa i zaistalowanie na niej systemu.
W skrócie, aby zmienić rozmiar partycji należy wykonać następujace działania (za pomocą programu FDISK):
FORMAT /S A:
FDISK.EXE and FORMAT.COM,
oraz inne narzędzia, których będą ci potrzebne. (Np. narzędzia do
odtworzenia programów i systemu z wykonanej kopii.C: lub D:).FORMAT.
C:\> RAWRITE
Odpowiedz na pytanie o nazwę pliku, który należy zapisać na
dyskietce nazwę napędu do którego pisać (np. A:). RAWRITE
skopiuje plik blok po bloku bezpośrednio na dyskietkę. Użyj RAWRITE
do zrobienia kolejnych dyskietek instalacyjnych (np COLOR144). Jak
skończysz staniesz się posiadaczem dwóch dyskietek: jednej
startowej i drugiej zawierającej system plików z katalogiem
głównym. Pamiętaj, że tych dyskietek nie można już odczytać pod
MS-DOSem ( wpewnym sensie są w formaci ``Linuxa'').
Pod Unixem to samo można zrobić wykorzystując program dd(1). (Potrzebna jest oczywiście stacja robocza z napędem dyskietek) Na przykład na komputerach Sun, na których dyskietkę reprezentuje plik specjalny /dev/rfd0, można zastosować następujące polecenie:
$ dd if=bare of=/dev/rfd0 obs=18k
Na niektórych stacjach roboczych należy koniecznie podać rozmiar bloku wyjściowego (np Sun) w przeciwnym wypadku kopiowanie się nie uda. Jesli napotksz na klópoty, podręcznik dd(1) powinien być pomocny.
Upewnij się, że używasz dobrej jakości dydkietek. Wykorzystywane dydkietki nie mogą mieć złych bloków.
Pamietaj, ze nie musisz mieć działającego Linuxa lub MS-DOS, aby móc zainstalować Linuxa. Posiadanie Linuxa lub dosu ułatwia zrobienie dyskietek instslscyjnych z plików znajdującyh się na CD.
Jeśli nie masz na swoim komputerze żadnego systemu skorzystaj z komputera kolegi. Przygotuj na nim dyskietki instalacyjne i posłuż się nimi na swoim komputerze.
W większości pracujacych systemów, twardy dysk jest już podzielony na partycje dla DOSu, OS/2 itd. Konieczna będzie zmiana rozmiaru tych partycji, tak aby zwolnić odpowiednią ilość miejsca dla Linuxa. Jesli planujesz instalację, gdzie na jednym dysku będą współistnieć różne systemy, mocno plecamy zapoznanie się z jednym lub więcej następujących mini-HOWTO, które opisują dokładniej różne konfiguracje instalacji wielosystemowych.
Nawet jęsli nie mają bezpośredniego zastosowania dla twojej sytuacji, na pewno pomogą w głębszym zrozumieniu idei i wyagań.
UWGA: Część dystrybucji może być zainstalowana na partycji MS-DOS w oddzielnym katalogu (to jest zupełnie cos innego niż instalowanie Z partycji MS-DOS). Linux wykorzystuje w tym celu system plików o nazwie UMSDOS, który pozwala na traktowanie podkatalogu na partycji MS-DOS jako systemu plików Linuxa. W ten sposób zmiana rozmiaru partycji nie jest konieczna.
Możemy zasugerować tę metodę w przypadkach, gdy dysk jest już podzielony na 4 partycje i zmiana partycji będzie bardziej kłopotliwa niż jest to warte. Lub w przypadku, gdy chesz sprawdzić jak wygląda Linux, przed podziałem dysku na partycje, wtedy jest to dobra metoda. Jednak w większośi wypadków sugerujemy zmianę rozmiarów partycji, tak jak jest to tutaj opisane. Jeśli zamierzasz korzystać z UMSDOS, robisz to na własną rękę -- nie jest to udokumentowane w tym dokumencie. Od tej chwili zakładamy, że NIE korzystasz z syztemu UMSDOS i, że przeprowadzisz operację zmiany partycji.
Partycja jest to część twardego dysku, wydzielona dla konkretnego systemu operacyjnego. Jeśli masz zainstalowany tylko MS-DOS, zatem prawdopodobnie masz na twardym dysku tylko jedną partycje przeznaczoną w całości na MSDOS. Aby korzystać z Linuxa muszisz jednak zmienić układ partycji, tak aby była jedna partycja dla MS-DOS i jedna (lub) więcej dla Linuxa.
Partycje dzielą się generalnie na 3 rodzaje : podstawowe (primary), rozszerzone (extended) i logiczne. W skrócie, partycje podstawowe są jednymi z czterech głównych partcji. Jednakże jeśli potrzebujesz więcej niż cztery partycje na jednym dysku, musisz utworzyć partycję rozszerzoną, która może zawierać wiele partycji logicznych. Dane są przchowywane wyłącznie na partycji podstawowej lub logicznej.
Inaczej mówiąc większość ludzi korzystają z partycji podstawowych. Jeśli potrzeba jest więcej niż 4 partycje należy utworzyć partycję rozszerzoną. Partycje logiczne są tworzone na partycji rozszerzonej, no i proszę mamy więcej niż 4 partycje na dysku.
Możesz zainstalować Linuxa również na drugim fizycznym dysku. Wystarczy podać nazwę odpowiedniego urządzenia podczas tworzenia partycji Linuxowej. Wiecej szczegółow na ten temat późnizej.
Wróćmy do zmiany rozkładu partycji na dysku. Problem polega na tym, że nie istnieje sposób, aby zrobić to (w łatwy sposób) bez zniszczenia danych znajdujących się na partycji, której rozmiar zmieniamy. Datego muszisz zrobić pełną kopię wszelkich danych na dysku, zanim zaczniesz zmieniać rozmiary partycji. Ziana rozmiaru partycji będzie polegała na jej usunięciu i odtworzeniu, lecz o mniejszym rozmiarze.
UWAGA: Istnieje program pod MSDOS służący do zmiany rozmiaru partycji bez konieczności jej uprzedniego usunięcia. Nazywa się FIPS. Patrz http://sunsite.unc.edu/Linux/system/Install. Korzystając z FIPSa, programu porządkującego dysk (takiego jak Norton Speed Disk) i mając trochę szczęścia powinieneś móc odpowiednio zmienić rozmiary partycji bez niszcenia znajdującyhc się na nich danych. Mimo wszystko nadal sugerujemy wykonanie pełnej kopii dysku, przed korzystaniem z programu FIPS.
Jednakże jeśli nie korzystasz zprogramu FIPS, klasyczna metoda polega n skorzystaniu z programu FDISK. Powiedzm, że masz dysk o pojemności 80MB i chciałbyś go podzielić na dwie części -- 40MB dla MS-DOS i 40 MB dla Linuxa. W tym celu musisz uruchomićpod MS-DOSem program FDISK, usunąc partycję 80MB przeznaczoną na DOS, następnie utworzyć w jeje miejscu nową partycję o rozmiarze 40MB i zakończyć program pozostawiając niezagospodarowane 40MB. Możesz następnie sformatować nowo utworzoną partycję i zainstaować swoje oprogramowanie z wykonanej uprzednio kopii. (Prosze pamietac, aby do wykonywanai operacji programem FDISK startować system z dyskietki, na krórej powinny znaleźć sie przynajmniej programy FDSIK, FORMAT i SYS). Póżniej w czasie instalacji Linuxa, pozostawione 40MB zostanie wykorzystane do utworzrnia partycji Linuxa i zaistalowanie na niej systemu.
W skrócie, aby zmienić rozmiar partycji należy wykonać następujace działania (za pomocą programu FDISK):
FORMAT /S A:
FDISK.EXE and FORMAT.COM,
oraz inne narzędzia, których będą ci potrzebne. (Np. narzędzia do
odtworzenia programów i systemu z wykonanej kopii.C: lub D:).FORMAT.
C:\> RAWRITE
Odpowiedz na pytanie o nazwę pliku, który należy zapisać na
dyskietce nazwę napędu do którego pisać (np. A:). RAWRITE
skopiuje plik blok po bloku bezpośrednio na dyskietkę. Użyj RAWRITE
do zrobienia kolejnych dyskietek instalacyjnych (np COLOR144). Jak
skończysz staniesz się posiadaczem dwóch dyskietek: jednej
startowej i drugiej zawierającej system plików z katalogiem
głównym. Pamiętaj, że tych dyskietek nie można już odczytać pod
MS-DOSem ( wpewnym sensie są w formaci ``Linuxa'').
Pod Unixem to samo można zrobić wykorzystując program dd(1). (Potrzebna jest oczywiście stacja robocza z napędem dyskietek) Na przykład na komputerach Sun, na których dyskietkę reprezentuje plik specjalny /dev/rfd0, można zastosować następujące polecenie:
$ dd if=bare of=/dev/rfd0 obs=18k
Na niektórych stacjach roboczych należy koniecznie podać rozmiar bloku wyjściowego (np Sun) w przeciwnym wypadku kopiowanie się nie uda. Jesli napotksz na klópoty, podręcznik dd(1) powinien być pomocny.
Upewnij się, że używasz dobrej jakości dydkietek. Wykorzystywane dydkietki nie mogą mieć złych bloków.
Pamietaj, ze nie musisz mieć działającego Linuxa lub MS-DOS, aby móc zainstalować Linuxa. Posiadanie Linuxa lub dosu ułatwia zrobienie dyskietek instslscyjnych z plików znajdującyh się na CD.
Jeśli nie masz na swoim komputerze żadnego systemu skorzystaj z komputera kolegi. Przygotuj na nim dyskietki instalacyjne i posłuż się nimi na swoim komputerze.
W większości pracujacych systemów, twardy dysk jest już podzielony na partycje dla DOSu, OS/2 itd. Konieczna będzie zmiana rozmiaru tych partycji, tak aby zwolnić odpowiednią ilość miejsca dla Linuxa. Jesli planujesz instalację, gdzie na jednym dysku będą współistni